» General Archive
» Publishing Industry
» Movie Industry
» Magazines
» Books
» Events
» Contact us
» Search
» Home

 

Nacht van de Wansmaak in Leuven



«Mensen hebben blijkbaar niet genoeg aan Sarajevo»


LEUVEN.- Het moet zo'n vijf jaar geleden zijn toen ik mijn eerste Nacht van de Wansmaak meemaakte. Uitschieter was toen Deadly Weapons van Russ Meyer, de maker van menig gedrocht waarmee RTL Plus onze weekend-nachten wel eens durft te terroriseren. Nooit gezien, zeker? Dacht ik al. Maar goed, de film ging over een vrouw die met haar intergalactische borsten, de Deadly Weapons jawel, al haar tegenstanders verstikte. Wansmakelijk tot in de diepste vezel. Schitterende film. Ik heb er zin in.


22.00 uur. Rabid Grannies op het doek. Razende Oma's vertaalt onze van Dale. Rabid Grannies is een hoofdzakelijk Belgische produktie. En ondanks het gedubte Engels valt dat een beetje op. Af en toe rijdt een Belgische nummerplaat door het beeld en het dubwerk zelf is ook allesbehalve. Wat zeg ik? Ronduit lachwekkend is het.


Voor de film vereerde producer Johan Vandewoestijne alias James Desert (!) uit Kortrijk ons met een korte toespraak. Vandewoestijne ziet er uit als Robbe De Hert zonder baard, een kruising tussen een trucker en een darts-speler. Hij lult wat over Rabid Grannies en andere krakers van zijn hand en alvorens opnieuw in de coulissen te verdwijnen verontschuldigt hij zich voor de eerste twintig minuten van de film: «Het duurt een tijdje alvorens er schot in de zaak komt, maar als het eenmaal bezig is dan...(doet het volle petrol-teken)»
Het verhaal. In een onguur kasteel diep in een donker bos is er een verjaardagsfeestje van twee oma's. De hele familie komt van heinde en ver afgezakt om de twee oudjes met cadeautjes te overladen. Stuk voor stuk azen ze op de enorme erfenis van de grootjes. Een verstoten neef, die in zijn vrije tijd zwarte missen organiseert, laat aan het kasteel een geheimzinnig doosje afleveren waardoor de oma's in afzichtelijke sadistische wezens veranderen. De familieleden worden één voor één op afzichtelijke wijze vermoord. Einde.


Kettingzaag


Het scenario van Rabid Grannies rammelt dat het een lieve lust is, maar dat kan de pret niet bederven. De voor vier vijfden gevulde zaal, zo'n 150 man, ligt constant in een deuk. Vooral de inventiviteit waarmee de oudjes te werk gaan bij het moorden is ronduit hilarisch. Enkele subtiele voorbeeldjes: de benen van een kleuter zagen ze vakkundig af en voederen ze aan de hond des huizes. Een familielid probeert te ontsnappen maar één van de grannies rukt het hart uit haar lijf en gooit het kloppende orgaan voor de man zijn voeten. De sukkelaar schuift erover uit en tuimelt door het venster.


0.00 uur: «Gortige Trailers» staat er op ons programmapapiertje, maar dat valt stevig tegen. We krijgen een aantal stukken van films voorgeschoteld die je best kan plaatsen onder de noemer oerporno. Ronkende titels als Too Much Too Often, Raw Weekend en Bang Bang (over de wereld die ontploft in een groot orgasme), maar net niet wansmakelijk genoeg.


0.30 uur. Een afgeladen volle zaal en op het witte doek een klassieker: The Texas Chainsaw Massacre van Tobe Hooper uit 1976. Goed geacteerd, puik camerawerk en een vol uur spanning. Het daarop volgende half uur krijgen onze lachspieren weer een flinke beurt. Een gemaskerde weirdo rijt zijn slachtoffers kettingzaaggewijs aan stukken. Gedurende een vol kwartier achtervolgt hij, de ronkende kettingzaag in aanslag, een jonge blonde deerne. Het hoogtepunt krijgen we als de killer met zijn zaag komt aangestormd en letterlijk een bocht mist. Het naspel lijkt op een verplicht nummertje.


Sarajevo


Dat vind ook Roger Dommers uit Aalst. De 42-jarige staatsambtenaar uit Aalst is ongetwijfeld de oudste bezoeker. Hij zit de hele nacht uit. «Ik heb veiligheidshalve morgen een dag vrijaf genomen. Normaal gezien was ik hier met een vriend maar die heeft op het laatste moment afgehaakt. Mijn vrouw interessert zich niet voor film, dat vind ik wel jammer. Texas Chain Saw Massacre was een beetje té. Teveel bloed, teveel geweld. Ik hou nochtans van een goeie actiefilm, zo nu en dan. Maar dit gaat me te ver. Nu, als ik geen kaartje op Radio Donna had gewonnen, was ik hier niet eens geweest.»


2.00 uur. The War Game. Een documentaire van vijftig minuten over de gevolgen van de atoombom. Op een Nacht van de Wansmaak totaal misplaatst. Deze BBC-produktie won een Oscar maar werd nooit op televisie vertoond wegens te erg. En inderdaad de fictiebeelden van Engeland na een atoomaanval zijn erg, maar, we kunnen het niet genoeg herhalen, misplaatst.


Organisator Gert van Mol begrijpt onze verzuchting niet helemaal. «Toegegeven, The War Game springt er een beetje uit. Maar het is toch schitterend dat de documentaire een Oscar wint terwijl de BBC, de geldschieter, ze niet durft uit te zenden. Ik denk dat ze het bij de Britse omroep allemaal wél wat wansmakelijk vonden.»


Misschien wel, maar we hebben het dan ook over het jaar 1967. «Ja, okee, maar toch. Zo'n film past perfect in ons opzet. We willen elk jaar de definitie van de wansmaak verleggen, doorgronden. Ik ben enorm geïnteresseerd in antwoorden op vragen als: Vanwaar komt die enorme interesse tegenwoordig in het lugubere? Hebben die mensen niet genoeg aan hun dagelijkse portie Sarajevo? En vooral: Hoever gaan die beeldmarginalen -want zo noem ik ze- in hun hobby als ik zie dat ze zelfs veel geld uitgeven aan boekjes met illustere titels als Necronomicon? Pas op, mij hoor je niet klagen. Ik verdien er goed mijn boterham aan.»


B-films


3.00 uur. Nog Gortige Trailers. Nog oerporno. Titels als Sin in the Suburbs, Sin Syndicate en Das Mädchen mit dem Porno-tick zeggen alles.


4.00 uur. Gegaap alom. Surf Nazis Must Die: zijn we het uiteraard volmondig mee eens. Maar niet op deze manier. Een bejaarde zwarte oma die de moord op haar zoon, gedood door een bende surfers met hakenkruisen op hun pak, wreekt: we hadden het zelf slechter kunnen verzinnen. En dat is de essentie van Wansmaak. Zo slecht dat het goed wordt. Toch één keer hardop kunnen lachen. De leider van de surfende Nazis op een verhoogje, rechter arm gestrekt, pathetisch stemtimbre: «I am the Führer of the New Beach». Humor van een plank waar hij voor de rest van de film niet meer bij raakte. Zelfs niet met gestrekte arm.


5.30 uur. Franky De Block uit Deurne is het met ons eens. «De Surf Nazis waren slaapverwekkend. Gewoon niet slecht genoeg. Ik vond trouwens de hele nacht een beetje teleurstellend. Echte B-films wou ik zien, spullen uit de jaren '50, '60 of '70. Alleen de Texas Chain Saw Massacre vond ik enorm goed.»


Vonden wij ook enorm slecht, Franky. Wansmaak. Pas goed als het echt slecht is.



18-02-1994, Dietert Bernaers, Het Belang van Limburg, pagina 32, 1068 woorden © 1994 Concentra Uitgeversmaatschappij n.v.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
HOME | TOP | BACK


For More Information Please contact us at:
e-mail: editor@loenochod.com
http://www.loenochod.com/


Copyright © LOENCHOD
All Rights Reserved
Protected by the copyright laws of the
United States and Canada and by international treaties.

Web HostingAward Winning Web Hosting Domain Name Registration Professional Web design at Affordable Prices Dedicated Hosting Servers with Vast Power, Security and Reliability Fastest Internet Access at the Lowest Monthly Cost